(onderstaand is een weergave van een interview in tijdschrift ‘De Vrijwilliger’, pag 6. en 7.)
Ralph is 54 jaar en gespreksbegeleider bij de supportgroep in Breda.
Kunt u iets vertellen over uw persoonlijke situatie?
Ik woon alleen en met kinderen in Breda. Ik ben co-ouder van Tobias (19) en Lucy (16). Ik heb een (lat)relatie met Janneke, die in Drenthe woont. Qua werk maak en ontwerp ik meubels in mijn eigen meubelmakerij Compagnon Reinder. Ik geef ook les in ambachtelijk meubelmaken bij opleiding en cursuscentrum De Schrijver in Langbroek.
Hoe vaak komt een depressie voor?
In Nederland lijden jaarlijks zo’n half miljoen mensen aan een vorm van depressie.
Wanneer en waarom bent u vrijwilliger geworden bij de Depressie Vereniging?
|Ik heb al lang aanleg voor lichte depressies gehad. Maar op een gegeven moment in 2015, kwamen er wat dingen samen. Ik zat niet goed in een relatie, ik werd overspannen, we gingen verhuizen en twee vrienden/collega’s overleden vrij plots en vlak achter elkaar. Dat kon ik niet bevatten en ik voelde me wegzakken in een diepe depressie. Ik kwam in de supportgroep terecht als lotgenoot. Ik had gelijkgestemden om me heen en kon mijn verhaal doen, zonder me bezwaard te voelen of schaamte te ervaren. Zodat ik me gehoord voelde zonder oordeel. En het gevoel had dat ik er niet alleen voor stond.
Nadat ik uit die dip was gekomen, werd ik in 2019 gevraagd als gespreksbegeleider, één keer in de maand. Het is fijn om op deze manier anderen dit ook te kunnen bieden. Ik wil graag ‘goed doen’, iets geven. En als ervaringsdeskundige kan ik dit nu doen. Ik was ook wel gehecht geraakt aan de deelnemers; er was al vrij lang een stabiele vaste groep deelnemers. Verder sprak het me aan dat de Depressie Vereniging stimuleert om wat opener te zijn over depressies. Op hun website staan bijvoorbeeld ook bekende Nederlanders die hun verhaal doen.
Wat doet de Depressie Vereniging precies?
De vereniging staat vooral voor lotgenotencontact en dan op die verschillende manieren. Ten eerste zijn er 60 supportgroepen door heel Nederland, en ook een paar online groepen waar mensen met elkaar uitwisselen over hun depressie en alles wat er mee te maken heeft. Daarnaast is er de Depressielijn (088 – 505 4334), die je kunt bellen als je in de put zit of vragen hebt. Daar staan getrainde vrijwilligers je te woord. Tot slot is er ook nog een forum waar lotgenoten anoniem met elkaar kunnen uitwisselen, dat heet Depressie Connect. Via de site van de Depressie Vereniging kun je daarbij komen.
Wat houdt uw eigen werk voor de vereniging in?
Ik begeleid gesprekken in een lotgenotengroep. Dat doe je meestal met zijn tweeën. De groep bestaat momenteel uit acht mensen, inclusief de gespreksleiders. Ik sta niet boven de groep, het is ook geen therapie. Bij deze groep kun je gewoon je verhaal kwijt of luisteren naar anderen. Het gaat erom dat er een plek is waar je gehoord wordt zonder oordeel. Waar je je veilig voelt. Vaak brengt het rust om te merken dat je niet de enige bent. Soms worden er tips uitgewisseld. Het gaat er vooral om dat je je ei kwijt kunt.
Wat voor mensen doen mee aan de lotgenotengroep?
Van jong tot oud, man en vrouw, uit alle lagen van de bevolking. Vaak zijn ze wanhopig en lopen ze met hun ziel onder hun arm. Regelmatig hebben ze al therapieën gevolgd die niet altijd goed hielpen. Of ze merken dat de depressie terugkeert en realiseren zich dat het misschien wel bij hen hoort. Depressie is ook maar een woord. Ik zie mensen die hun gevoeligheden hebben en daardoor soms bijna of helemaal door het ijs zakken. Meer is het niet. Het is ook niet zo raar eigenlijk, in deze complexe wereld.
Hoe gaat een bijeenkomst?
Meestal beginnen we met een korte ronde: hoe zit je erbij en wil je graag iets delen? Daarna gaat het vrij organisch. Degene die iets kwijt wil, begint met praten. Daarna komt de rest vanzelf aan bod. Sommigen willen niets delen, dat is ook goed. In totaal zijn we twee uur bij elkaar. Dat is eigenlijk altijd te kort.
Hoeveel vrijwilligers zijn actief voor de Depressie Vereniging?
In Breda bestaan momenteel drie groepen. Daar zijn zes vrijwilligers actief. Maar in de hele Depressie Vereniging werken wel 150 vrijwilligers. Naast de gespreksbegeleiders en vrijwilligers aan de telefoon gaat het dan ook om onder andere bestuurders, coördinatoren en mensen die zich bezighouden met de communicatie. Bijna allemaal hebben ze zelf ervaring met depressie.
Waar ligt uw persoonlijke drive?
In het feit dat ik zie dat de lotgenotengroep echt een troost kan zijn voor mensen. Het delen, het herkennen, het vrij kunnen spreken: dat doet heel veel. Iedereen heeft zijn of haar eigen verhaal. We zijn stuk voor stuk verschillend en hebben onze eigen depressieversie. Maar we mogen er allemaal zijn. Vaak zijn we dankbaar. Voor een mooie bijeenkomst, soms heel zwaar, soms wat lichter. Er wordt ook veel gelachen, dat vind ik wel belangrijk. Je moet overal grappen over kunnen maken. Verder is er weinig verloop in de groep. We kennen elkaar al jaren. Dat is een goed teken, denk ik, en dat schept een band. Daardoor delen we ook allerlei lief en leed met elkaar. Soms wordt een eigengemaakte taart meegenomen.
Het feit dat ik ervaringsdeskundige ben, helpt me enorm. Steeds meer wordt erkend dat ervaringsdeskundigen enorm veel betekenen bij groepen zoals deze. Maar dat geldt ook voor mensen met andere psychische problemen.
Mijn levensmotto is: Leef met aandacht. Heb respect voor anderen en jezelf. Wees vriendelijk voor vrienden en vreemden en probeer goed te doen. In het dagelijkse en het kleine probeer ik iets te doen.