Word lid Doneer nu

Op Afstand

1 mei 2020

Toen ik een jaar geleden zo links en rechts bekendmaakte dat ik interim-directeur van de Depressie Vereniging was geworden heb ik nogal eens een wat ongemakkelijke glimlach als reactie gezien. O, wat goed, mooi dat daar ook een vereniging voor is. Maar ik hoop toch dat ik er nooit lid van hoef te worden want als je iets níet wilt zijn, is het wel depressief. Ik heb de laatste tijd ook geregeld de stelling geponeerd dat wij het lastiger hebben dan veel andere patiëntenverenigingen, want ervoor uitkomen dat je lid bent van de Epilepsievereniging of de Nierstichting – ja daar kijken mensen niet van op. Maar zo’n depressie – als je er dan uit bent, wil je het toch zo snel mogelijk vergeten.

Een jaar lang verkeren met mensen die bijna allemaal te maken hebben (gehad) met depressie, het klinkt voor buitenstaanders als een schrikbeeld. Zo heb ik het allerminst ervaren. Ik ben vanaf dag 1 onder de indruk gekomen van de vriendelijkheid, de diepzinnigheid (kun je dat van personen zeggen eigenlijk?), de bevlogenheid, de humor en de veerkracht van mensen die zich voor de vereniging inzetten ondanks het vaak diepe dal waarin de willekeur van het leven hen bracht. En op één of andere manier was bij het uit dat dal krabbelen het contact met collega-depressieven (ik houd nog steeds niet van het woord lotgenoten) een factor van betekenis.

De beoogde en broodnodige groei van het bureau heb ik niet kunnen realiseren, maar er staat nu een paar stevige startblokken. Door de corona zat ik de laatste twee maanden alleen op mijn zolderkamer in plaats van in het Huis voor de gezondheid. Daar in Amersfoort kon ik me in een verkeerstoren wanen waarin we samen alles in juiste banen leidden en belangrijke wissels omzetten. Maar op die zolderkamer heb ik de laatste maanden – mede dankzij die vermaledijde virtuele communicatie – onvoorzien een flow op gang zien komen, die me het vertrouwen geeft dat dit jubileumjaar de ontwikkeling is ingezet naar een meer invloedrijke en zichtbare vereniging. Met de internetcommunities van Depressie Connect, die samen met Pro Persona opgezet zijn en waarvan ik enigszins vanaf de zijlijn de lancering en snelle groei heb mogen aanschouwen, zijn afgelopen jaar twee mooie tinten aan het palet van de vereniging toegevoegd.

Voor heel veel Nederlanders brengt de coronacrisis een voor hen ongekende confrontatie met diepe angsten en twijfels. Het is te verwachten dat dit ook een toename van depressies tot gevolg zal hebben. Velen van ons kunnen ervaringen delen, hoe zij die angsten en twijfels dagelijks onder ogen zien en desalniettemin (of is het ook daardoor – ik weet het nog steeds niet) een zinvol en gevuld bestaan leiden. Het is belangrijk dat de vereniging aan hen stem geeft.

Ik dank alle collega’s van onze vereniging, van MIND en van de zusterverenigingen binnen MIND , bestuursleden, regioco’s, gespreksbegeleiders, psychiaters en wetenschappers van NESDA en Pro Persona en de ondersteunende diensten van het Huis voor de gezondheid voor de prettige contacten en hoop dat die soepel op mijn opvolgster overgaan.
Mensen die boeken schrijven of zingen hebben volgens mij een extra instrument om de “zwarte hond” de deur te wijzen. Ik verheug me op de komende weken waarin ik veel tijd voor lezen en zingen zal hebben. En vanavond zoom ik voor het eerst met de supportgroep die ik (mede) ga begeleiden.

Tot slot een klein advies van mijn dierbare stadgenote Loesje: Social distancing – de uitdaging is om dicht bij jezelf te blijven. Let’s do it.

Martin Kas

© Depressievereniging| Privacyverklaring|Disclaimer|Cookies|Sitemap| Site by Hellopixels + Miller Digital