Yara Schröder: Auteur van het boek “Doorleven”

Yara was zestien jaar toen zij haar beste vriendin Elize aan zelfdoding verloor. Deze gebeurtenis had grote impact op Yara  waardoor zij besefte hoe belangrijk het is om het taboe rond suïcide onder de aandacht te brengen. Deze vorm van rouw verdient een stem en een podium. Dit leidde tot het schrijven van het boek “Doorleven” wat tegelijkertijd onderdeel was van haar afstudeerproject. Naar aanleiding van een nieuwsbericht over de uitgave van het boek alsook een artikel in dagblad BNdeStem rees bij de Depressie Vereniging voor een eigen interview. Lees verder…

De gebeurtenis van Elize had grote impact op je. Hoe uitte zich dat en hoe ben je met de bijkomende emoties omgegaan?

Ik was 16 toen het gebeurde, op die leeftijd komt alles heel hard aan, dus dit al helemaal. Mijn hele leven bewoog zich zeker een paar maanden in slow motion en ik kon de ‘Snelle” wereld om me heen niet bijhouden.  Ik ging de eerste weken echt in doe overlevings modus tot dat de uitvaart voorbij was.  Ik bleef alleen maar doorgaan en doorbikkelen en stond er zo min mogelijk bij stil, tot dat mijn omgeving aangaf dat het tijd was voor een pauze. Toen heb ik even 2 weken genomen om alles over me heen te laten komen.  Daarna ben ik echt vertraagd gaan leven. Ik ben heel erg creatief dus het uiten van mijn emoties in kunst en teksten schrijven hielp mij heel erg met het verwerken van de gebeurtenis.

Je geeft in het interview in BN DeStem aan dat je op verschillende manieren contact hebt gekregen met andere naasten die een dierbare zijn verloren. Wat was jouw reden om contact met deze mensen te willen en op welke manier ben je met hen in contact gekomen?

Ik wilde Doorleven niet alleen mijn verhaal laten zijn, maar het verhaal van alle nabestaanden. Daarom was het essentieel om anderen te spreken hierover. Ik kan alleen voor mijzelf spreken dus gebruikte ik de gesprekken met nabestaanden om een breder perspectief te krijgen. Ik heb ze ontmoet in de trein, of via via doorgestuurd gekregen maar ook mensen die ik al kende heb ik een berichtje gestuurd.

Was je er bewust van dat rondom zelfdoding zo’n groot taboe hangt?

Ik denk dat ik het onbewust wel voelde, maar er niet heel bewust mee bezig was tot ik zelf als nabestaande nare ervaringen meemaakte met veroordeling vanuit anderen.

Je geeft aan dat het schrijven van een boek je geholpen heeft om het verlies te verwerken. Waren er nog andere vormen die je hebben helpen rouwen?

Ik heb veel troost gevonden in illustreren, poëzie schrijven, gewoon luidkeels zingen kan soms echt een opluchting geven. Wat ook goed werkte was sporten, bewegen doe ik voor mijn brein. Praten met anderen heeft me ook veel geholpen, zoals een gespecialiseerde rouw psycholoog.

Je hebt je schuldig gevoeld en geschaamd over de gebeurtenis. Heeft dat geleid tot mentale gezondheidsklachten zoals bijvoorbeeld een depressie?

Ik heb dit gelukkig maar kort ervaren, de schuld en de schaamte. Dus ik denk niet dat dit bij mijn direct de oorzaak was van mijn somberheid. Het was eerder de reactie en onbegrip van anderen en het verlies zelf wat mij het meeste geraakt heeft.

Ondanks het grote verdriet beschikte je nog over een bepaalde vorm van humor. Heeft dit je geholpen om beter met de keuze van Elize om te gaan?

Ik denk dat het zeker nodig was om er mee om te gaan. Ik wilde ook niet vergeten hoeveel lol wij hebben gehad als vriendinnen op de middelbare school.

Sinds het overlijden van Elize ben je je bewust van de eindigheid van het leven. Haal je uit deze gedachte kracht om meer in het nu te leven en hoe vertaalt zich dat naar je dagelijkse leven.

In het begin vond ik deze realitycheck juist erg confronterend. Want als het in mijn omgeving gebeurt kan het ons allemaal overkomen, ook mij. Ook heb ik gezien hoeveel pijn het achterlaat, dat zou ik zelf niet willen. Sinds een paar jaar zie ik pas weer echt het nut in van mijn eigen bestaan, dus die eindigheid heeft mij wel teruggezet in de ontwikkeling. Nu gaat het gelukkig beter en ben ik erg tevreden over hoe ik het allemaal gedaan heb.

Met je boek tracht je andere naasten te helpen met hun verlies. Deel je jouw ervaringen nog op andere manieren zoals bijvoorbeeld ondersteunen van bijeenkomsten, deelname aan supportgroep of klankboordgroep, een website/socialmediakanaal ter nagedachte van Elize etc.?

Ik heb het voor nu bij mijn boek gelaten. Misschien ligt er in de toekomst nog iets wat ik als vrijwilliger zou doen maar voor nu bouw ik even aan mijn eigen weg.

Heb je aandenken voor de vriendschap met en het verlies van Elize?

Ik heb veel kleding, tekeningen en oude cadeaus bewaard in het huis van mijn ouders en elke keer als ik een cactus zie dan denk ik aan haar. Die tekende ze enorm veel namelijk! Ze was enorm goed in illustreren.

Over het boek “doorleven” zal binnenkort vanuit de Depressie Vereniging een recensie verschijnen.

Het boek “Doorleven” is te bestellen bij uitgeverij Boekscout.