Word lid Doneer nu

De Depressie Vereniging bestaat tien jaar, hoe mooi is dat…

Toen ik eind 2010 bij de eerste initiatieven betrokken raakte, waren er ‘deskundigen’ die mij waarschuwden: ”Voor bijna alle aandoeningen kan een bloeiende patiëntenvereniging bestaan”, zeiden ze, “maar niet van en voor mensen met depressieve klachten. Want zij zijn te veel gevangen in hun hun eigen leed om zich gezamenlijk, organisatorisch voor iets in te zetten”.

Was ik dan zo eigenwijs? Ik zag veel positiefs in het initiatief. Door jarenlange ervaring met depressie in mijn werk, vooral in onderzoek maar ook in de praktijk, wilde ik na mijn pensioen iets concreets doen. Iets waarvan ik directe resultaten zou kunnen zien. Ik was geen ervaringsdeskundige en besloot mij bescheiden op te stellen. Maar ik was gedreven. Ik had natuurlijk ook wel in mijn eigen omgeving meegemaakt hoe beroerd depressie voor iemand kan zijn. En hoezeer degene die er aan lijdt, maar ook vrienden en partners, op zoek zijn naar informatie en begrip.

Eind 2010 hadden we onze eerste vergadering op het kantoor van de Vereniging voor Manisch Depressieven en Betrokkenen (Plusminus). Zij verleenden hand- en spandiensten. We zouden er ruimte kunnen huren en de penningmeester (Henk van Bentum) was bereid ook ons bij te staan in de boekhouding. We begonnen met een parttime bureaumedewerker en drie aspirant-bestuursleden, waarvan ik er één was. Ik was de enige die de problematiek niet ‘aan den lijve’ had ervaren. We hadden een fijn team en er was veel te doen. Soms zag je bijna door de bomen het bos niet en moesten we lastige keuzes maken.

Veel te doen

Wat hebben we veel gedaan die eerste jaren. We waren enerzijds met depressie bezig in al zijn facetten en anderzijds met het op poten zetten van de organisatie. We wilden leden werven en de verenigingsstructuur stevig neerzetten. Alleen zó, zouden we fondsen kunnen werven. We kregen veel steun van onze omgeving: het Fonds Psychische Gezondheid (nu opgegaan in Mind) verleende startsubsidie en verschillende cliëntenorganisaties wilden met ons samenwerken.

We waren er trots op dat we een half jaar na onze eerste bestuursvergadering een levendige oprichtingsvergadering hadden in Utrecht. Er waren, als ik het me goed herinner, een dertigtal leden aanwezig, waarvan velen ook echt mee wilden doen aan tal van activiteiten. Dat was in juni 2011.

We besteedden veel zorg aan het opzetten, uitbreiden en ondersteunen van lotgenotengroepen. Medebestuurslid Geert Horringa schreef hier eerder al over. We organiseerden de uitwisseling tussen gespreksbegeleiders en maakten handleidingen voor de gang van zaken in wat toen nog de ‘huiskamers’ heette.
Om bekendheid te krijgen organiseerden we af en toe een themabijeenkomst en bouwden we aan de website. Er was kennis nodig en vooral ook herkenbaarheid voor (potentiële) leden. Er kwamen ervaringsverhalen op de site en op de behoefte van de leden afgestemde informatie over de aanpak van depressie en onze activiteiten. We merken al gauw dat dit een welkome aanvulling vormde op de meer ‘zakelijke’ berichten die er al op andere websites te vinden waren. We riepen onze leden op om bij te dragen, bijvoorbeeld door hun ervaringen met Sint Janskruid of hardloop-groepen te delen. We werkten ook aan een overzicht van veel gestelde vragen en zochten met behulp van wetenschappers en praktijkmensen naar de juiste antwoorden.

Wat waren er veel thema’s die op ons afkwamen. De anti-stigmateringsbeweging kwam op gang en daar deden we graag aan mee. Er was nog een wereld te winnen als het om begrip vanuit de samenleving ging.
Het Landelijk Platform GGZ (tegenwoordig Mind) had tal van cliëntengroepen gemobiliseerd om mee te werken aan een programma voor sociale activering: om de toegang tot werk en zinvolle activiteiten te verbeteren. We zorgden ook dat er meer ruimte kwam voor het voeren van eigen regie en zelfmanagent in richtlijnen en zorgstandaard.

Natuurlijk waren er ook spanningen, want samenwerken is niet makkelijk, zeker als je het gevoel hebt dat er wel erg veel hooi op de vork ligt. Na twee jaar besloten we dan ook om de pioniersfase min of meer af te ronden en het stokje over te dragen aan een volgende ploeg. En dat lukte zowaar.
Ik ben ontzettend blij dat we tien jaar later kunnen zeggen dat de vereniging zo’n nuttige bijdrage kan leveren. Dat is een felicitatie waard.

© Depressievereniging| Privacyverklaring|Disclaimer|Cookies|Sitemap| Site by Hellopixels + Miller Digital