Word lid Doneer nu

Begin van het groepenprogramma in de Depressie Vereniging. Een terugblik voor het jubileumjaar

Mijn naam is Geert Horringa, mede-oprichter van de DV in 2010 en betrokken bij het eerste opzetten van het programma groepsgewijs lotgenotencontact in de DV. Graag ga ik in op het voorstel van het huidige bestuur om wat over de begintijd van het lotgenotengroepenprogramma in de DV te schrijven. 

Hoe we dachten

Uit persoonlijk oogpunt kan ik zeggen: een bemoeiing met de organisatorische vragen van het groepsgewijze lotgenotencontact was voor mij een voorbeeld van een onverwacht ontdekte handigheid, zoals in het leven soms voorkomt. Ik had nooit iets dergelijks gedaan, en toch verbaasde het me niet dat toen door mijn initiatieven het programma als het ware spontaan, het voelde een beetje als ‘vanzelf’, in de DV ontstond.  

Gewoongezondverstand 

Hoe ga je, bij een nieuw ontstane aandoeninggebonden cliëntenorganisatie als de DV, om met de duidelijk nodige opzet van een groepenprogramma? Ik volgde gewoon mijn gezonde verstand. Al een tijd voor de oprichting van de DV in 2010, was ik lid van een gespreksgroep in de Vereniging voor Manisch Depressieven en Betrokkenen (VMDB) en keek daar zo’n twee jaar ‘de kunst af’ van de geïnspireerde gespreksbegeleider, José Hoekstra. Ik moet zeggen dat ik daar toen ook geconfronteerd werd met een realiteit die later de basis werd van een vaste overtuiging met betrekking tot het programma in de DV: het programma moest van meet af aan alleen bestemd zijn voor mensen met depressie, zónder zwaarwegende andere psychiatrische problematiek. Zulke problematiek vormt voor gespreksbegeleiders en groepen een niet ‘in te dammen’ factor, waar de groepen niet voor bedoeld zijn en waar een groep in feite ook kapot aan kan gaan. 

Dewerkgroep 

Verder liep het zo. Ik was in het oprichtingsbestuur en in het eerste op de algemene ledenvergadering van 26 juni 2011 gekozen bestuur de enige bestuurder met een soort ‘portefeuille’: mijn taak was het opzetten van het groepenprogramma. Weer leek het mij iets waar je met je gewone gezonde verstand een heel eind in komt. In het enorme veld van met de zelforganisatie in de GGZ verbonden mensen vond ik snel en makkelijk een drietal op diverse manieren in lotgenotencontact ervaren mensen, Frank Jong, Ben Tuppert en Astrid van Bruggen, met wie we een Werkgroep Groepsgewijs Lotgenotencontact opzetten die toen aan de slag ging. Wij zagen heil in het hebben van allerlei werkdocumentjes, voor intern gebruik en voor gespreksbegeleiders, leden van groepen, en zo, en gingen die gewoon met één taak per persoon in telkens een maand opzetten. Veel van die teksten overleven zelfs nu nog geheel of gedeeltelijk in het huidige programma. Verder waren wij door het hele land aan het reizen om de medewerkers van allerlei regionale cliëntenorganisaties te ontmoeten en te zien of we samenwerkingsverbanden, en dergelijke, konden opzetten. We hebben toen ook, met name onder leiding van de zeer ervaren Frank Jong, intern meerdere keren een cursus voor gespreksbegeleiders gegeven, die wij op allerlei manieren in het hele land vonden. 

Bloeinaonzetijd 

Ik moet eerlijk toegeven dat de echte bloei van het programma op de een of andere manier na ‘mijn tijd’ was, onder leiding van mensen als Trudy Janssen en Kristin Swennes. Ik was daar alleen maar blij mee en ontdekte achteraf dat het organiseren nu wel iets was dat mij in pioniersomstandigheden goed afging, maar waarvan ik mutatis mutandis weer niet wil zeggen dat het helemaal mijn persoonlijke ‘karma’ was. 

Geloofinhet principe 

Het aardige van dit verhaal -in de context van de zo veelal, of in essentie, negatieve ervaring van depressie- is dat het groepsgewijze lotgenotencontact mij altijd inherent positief heeft geleken en dat ik dit geloof tot op de dag van vandaag heb behouden. In de DV doe ik nu alleen nog mijn groep in Amsterdam en dit met net zoveel overtuiging en plezier -en vooral ook: geloof in de voor vele niet-ervaringsdeskundigen moeilijk voorstelbaar mogelijkheid om een positief groepsproces te hebben met depressie als vertrekpunt- als steeds. 

door: Geert Horringa 

 

© Depressievereniging| Privacyverklaring|Disclaimer|Cookies|Sitemap| Site by Hellopixels + Miller Digital